تناسب آيات ( فارسى ) — صفحه 103

5 - تأخير انداختن آنچه كه بايد مقدم باشد ؛ چون قول خداى متعال : فَأَوْجَسَ فِي نَفْسِهِ خِيفَةً مُوسى « 1 » زيرا ضمير « فى نفسه » به موسى بر مىگردد در حالى كه او فاعل « اوجس » است « 2 » . 6 - مفرد آوردن در جايى كه اگر رعايت فاصله نبود مىبايستى جمع مىشد ؛ مانند قول خداى متعال : إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ « 3 » كه « فراء » گفته است : در اصل « الانهار » بوده است ، چون در آخر « آيه » بوده ، مفرد آورده شده ، پس رئوس آيات ، مانند هم مفرد آورده شده است « 4 » . و قول خداى سبحان : وَ ما كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّينَ عَضُداً « 5 » . « و ابن سيده » گفته است : اى اعضادا ، و براى اينكه با رئوس آيات در افراد يكسان باشد ، « عضدا » آمده است . و از آن جمله است إفراد آنچه كه اقتضا مىنمود كه تثنيه باشد ؛ مانند قول خداى تعالى : فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى « 6 » به دليل قول خداى متعال در جاى ديگر : فَأَخْرَجَهُما مِمَّا كانا فِيهِ « 7 » و قوله : فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمِينَ « 8 » و قول