چه آنكه گروهى از رؤساى ايشان و زبان آوران گفتند : يا محمد ( ص ) تو ما را ملامت مىكنى و نسبت به دلهاى ما خبر مىدهى كه خدا مىداند آن طور نيست دلهاى ما موجب خير كثيرى است ما روزه مىگيريم صدقه مىدهيم و با فقرا مواسات داريم .
پيامبر اكرم ( ص ) فرمود خير و خوبى در صورتى درست است كه در راه خدا باشد و به دستور او انجام شود اما وقتى منظور ريا و دشمنى با پيامبر خدا و خودنمائى بوسيله ثروت عليه سفير خدا باشد چنين كارى خير نيست بلكه شر خالص است و گردنگير فاعل آن چنان مىشود كه به عذاب شديد مبتلا خواهد شد .
گفتند يا محمد ( ص ) تو چنين ادعائى مىكنى ولى ما مىگوئيم آنچه انفاق مىكنيم در راه سركوب نمودن تو و پراكنده كردن ياران تو است كه براى ما جهاد بزرگى است و از خداوند آرزوى ثواب عظيمى در مقابل اين اعمال داريم . و كمترين حال چنين است كه ما با شما در ادعا برابر باشيم . ديگر چه فضيلتى براى تو نسبت به ما مىماند .
پيامبر اكرم ( ص ) فرمود برادران يهود ادعا ابتدا مساوى است نسبت به كسى كه به حق اين ادعا را مىكند و كسى كه به باطل مدعى است ولى حجتها و براهين خداداد بين اين دو فرق مىگذارد و پرده از ادعاى باطل بر مىدارد و حق را آشكار مىكند . محمد ( ص ) رسول خدا نادانى شما را مغتنم نمىشمرد كه بدون دليل سخن او را بپذيريد ولى چنان براى شما استدلال مىكند كه امكان نپذيرفتن آن را نداشته باشيد و نتوانيد فرار كنيد اگر محمد ( ص ) يك معجزه به انتخاب خود مىنمايد خواهيد گفت كه اين ساختگى و حيلهبازى است يا قبلا آموخته است اما اگر خودتان تقاضا كنيد و انتخاب نمائيد ديگر نمىتوانيد چنين ادعائى را بنمائيد اينك چه معجزهاى مىخواهيد خداوند به من خبر داده كه هر چه شما انتخاب كنيد انجام خواهد داد تا بهانه كفار را قطع نمايد و موجب افزايش بصيرت مؤمنين شما گردد .
گفتند با ما به انصاف رفتار كردى ، اگر همين وعدهاى كه دادى در مورد خود به انجام رسانيدى و گر نه بايد از ادعاى خود در مورد نبوت دست بردارى و مانند مردم عادى باشى و تابع حكم تورات گردى ، زيرا نتوانستهاى آنچه ما خواستهايم انجام دهى و ادعايت باطل گرديد پيامبر اكرم فرمود بايد تعهد به واقعيت و حقيقت كنيد نه تهديد نمائيد حالا هر چه مايليد انتخاب كنيد تا بهانه شما از ميان برود .
گفتند يا محمد ( ص ) اينك از اين كوه گواهى ( برسالت ) خود بخواه پيامبر اكرم ( ص )
بحار الأنوار ( احتجاجات ) ( فارسي ) — صفحة 309
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٠٩