المُعْجِزَة - ج مُعْجِزات [ عجز ] : كار ناممكن و غير طبيعى كه انسان نتواند مانند آن بياورد .
المِعْجَل - [ عجل ] : سرعت سنج .
المُعَجَّل - [ عجل ] : مفع ، كار لازم و ضرورى و فورى .
المُعْجَم - [ عجم ] : مفع ، فرهنگنامه ، قاموس ، لغتنامه ؛ « حروف المُعْجَمِ » : حروف هجاء ، حروف الفبائى ؛ « باب مُعْجَمٌ » : درب بسته و قفل شده .
المِعْجَن - [ عجن ] : طغار خمير .
المِعْجَنَة - [ عجن ] : مرادف ( المِعْجَن ) است .
المَعْجُون - [ عجن ] : مفع ؛ « مَعْجُون الأسْنَانِ » :
خمير دندان .
مَعَدَ - - مَعْداً الشيءَ : آن را دزديد ، به آن دستبرد زد و برد ، قاپيد ، - الرمحَ : نيزه را از جا كند ، - السيفَ : شمشير را كشيد ، - لَحْمَه : گوشت او را پاره كرد ، - الرَّجُلَ :
معدهء او درد گرفت ، - فِى الأرض : رفت و دور شد ، ، - الشيءُ : فاسد شد ، - معداً و مُعُوداً بالشيءِ : آن را برد ، - الدّلوَ وَبِها : دلو را از چاه بيرون كشيد .
مُعِدَ - معدهء او درد گرفت .
المَعْد - مص ، سفت و غليظ ، شتران تندرو ، سبزى و دانههاى نرم ، ميوهء تازه .
المُعِدّ - [ عدّ ] : فا ، داراى ساز و برگ كامل .
المَعَدّ - [ معد ] : شكم ، هر يك از دو پهلوى انسان و غيره كه آن را ( المَعَدَّان ) نامند .
المَعْدَى - [ عدو ] : « لا مَعْدَى عنه » : راه گُريز ندارد .
المُعَدَّات - [ عدّ ] : اسلحه ، ساز و برگ جنگى ؛ « مُعَدَّات حربيَّة » : تجهيزات جنگى .
المَعْدَة - [ معد ] : اسم مرّه از ( مَعَدَ ) است ، مؤنث ( المَعْد ) است .
المِعْدَة - ج مِعَد ( ع إ ) : معده .
المَعِدَة - ج مَعِد ( ع إ ) : معده .
المُعَدَّل - [ عدل ] : مفع ، ميانگين ؛ « مُعَدَّلُ السّرعة » : ميانگين سرعت ؛ « بِمُعَدِّلٍ كذا » : معدل فلان ، - فى العلامات المدرسيَّة : معدل نمرههاى درسى و امتحانى .
المُعَدَّلَات - [ عدل ] : « مُعَدَّلاتُ البيتِ » :
گوشههاى خانه .
المُعْدِم - [ عدم ] : بينوا و مستمند .
المَعْدِن - ج مَعَادن [ عدن ] : معدن ، جاى اصلى و مركزى هر چيزى ؛ « فلان مَعْدِن الخير و الكَرَم » : فلانى منبع نيكوكارى و بخشش است ؛ « امتحنَ مَعْدنَه » : باطن او را آزمايش كرد .
المِعْدَن - [ عدن ] : كلنگ .
المُعَدِّن - [ عدن ] : فا ، معدنچى ، كارگر معدن .
المَعْدِنيّ - منسوب به معدن ؛ « مياه مَعْدِنِيَّة » : آبهاى معدنى .
المَعْدُور - [ عدر ] : كلنگ ، تيشه .
المَعْدُوس - [ عدس ] : كسى كه به دانههاى چركى بر روى پوست يا چهره اش مبتلا شود .
المَعْدُوم - [ عدم ] : مفع ، معدوم و از بين رفته ، و در علم حساب معادل صفر است .
المُعْدِي - [ عدو ] : مُسرى ، واگيردار ؛ « أمراض مُعْدِيَة » : بيماريهاى واگيردار .
المِعْذَار - ج مَعَاذِير [ عذر ] : عذرخواهى ، پوزش .
المَعْذُرَة - ج مَعَاذِر [ عذر ] : عذرخواهى ، پوزش .
المَعْذَرَة - ج مَعَاذِر [ عذر ] : استدلالى كه براى آن معذرت و پوزش خواهند .
المَعْذِرَة - ج مَعَاذِر [ عذر ] : مرادف ( المَعْذَرة ) است .
المُعَذَّل - [ عذل ] : مفع ، كسى كه بر اثر افراط در بذل و بخشش نكوهش شود .
مَعِرَ - - مَعَراً الريشُ أو الشَّعْرُ : پر يا موى كم شد ، - تِ الناصيةُ : موى پيشانى او ريخت ، - الظَّفرُ : ناخن از ضربه اى شكسته شد .
مَعَّرَ - تَمْعِيراً [ معر ] : بىچيز و بينوا شد ، - وَجْهَه : چهرهء خود را در اثر خشم دگرگون كرد .
المَعِر - كم موى و كم پر و مانند آنها ، ناخنى كه در اثر ضربه شكسته شده ، مرد بخيل و بىخير و بى فائده ، كم گوشت .
المَعْرَى - ج مَعَار [ عري ] : لُختى ، آنچه از بدن كه بدون پوشش است مانند صورت و دستها .
المَعْراء - [ معر ] : مؤنث ( الأَمْعَر ) است ؛ « ناصيةٌ معراءُ » : پيشانى كه همهء موى آن ريخته شده است .
المَعْرَاة - ج مَعَارٍ [ عربي ] : مرادف ( المَعْرى ) است .
المِعْرَاج - ج مَعَارِيج [ عرج ] : مرادف ( المِعْرج ) است .
المُعَرَّب - [ عرب ] : تعريب شده ، ترجمه شده به زبان عربى ؛ « الاسْمُ المَعَرَّب » :
اسمهاى غير عربى كه به زبان عربى راه يافته است مانند ( ابريسم ) كه عربى شده ( ابريشم ) از زبان فارسى است .
المُعَرْبِد - [ عربد ] : بد اخلاق .
المَعِرَة - « أَرضٌ مَعِرَة » : سرزمين خشك و كم گياه .
المَعَرَّة - [ عرّ ] : بدى و گناه و آزار ، غرامت دادن ، جنايت ، عيب ، كار بد ، دشنام ، رنگ پريده از خشم ، و در علم ستاره شناسى به معناى ستاره ايست كه به چشم ديده نمىشود و در موقعيتى پر از ستاره قرار دارد به صورت هاله اى از نور ؛ « مَعَرَّةُ الجَيْشِ » : به معناى آنست كه سربازان به سرزمين قومى فرود آيند و از كِشت و زرع آن بدون اطلاع آنها تغذيه كنند .
المَعْرَج - ج مَعَارِج [ عرج ] : مرادف ( المِعْرَج ) است .
المِعْرَج - ج مَعَارج [ عرج ] : نردبان و پلَّه و يا آسانسور .
المَعْرِض - ج مَعَارض
: نمايشگاه همه چيزى اعم از صنايع و يا اختراعات ؛ « ذَكَرْتُه فى معرضِ كذا » : در موقع عرضهء چيزى او را ياد كردم ؛ « لَسْنا فى معرض الكلام