المَشِيق - لباس كهنه ، - مِنَ الْخَيل : اسب لاغر ميان .
المُشِين - [ شين ] : معيوب و رسوا كننده ؛ « سُلوكٌ مُشِين » : رفتار رسوا كننده .
مَصَّ - - مَصّاً [ مصّ ] الشيءَ : آن را مكيد .
المَصّ - مص ؛ « قَصَبُ المَصِّ » : نيشكر .
المُصَاب - [ صوب ] : مفع ، ضربه ، بلا و شَرّ ، كسى كه دچار بلا شده ، كسى كه بنوعى ديوانه باشد .
المُصَابَة - [ صوب ] : مؤنث ( المُصاب ) است ، مصيبت .
المُصَاحَات - [ مصح ] : پوست شتر بچه گان كه پر از كاه كنند و در برابر ماده شتر گذارند تا خيال كند بچههاى آن مىباشند .
المُصَاحِب - [ صحب ] : فا ، همراه ، همدم .
المَصَاد - [ صيد ] : شكارگاه .
المُصَادَرَة - [ صدر ] : مصادرهء دولتى ، مصادرهء اموال .
المُصَادَفَة - [ صدف ] : برخورد ، كارى بوقت خود انجام يافتن ، عَرَض و اتفاق .
المَصَارّ - [ صرّ ] : رودهها .
المُصَارَحَة - [ صرح ] : مص ؛ « شَتَمَه مُصَارَحَةً » : در رو به او دشنام داد .
المُصَارع - [ صرع ] : كُشتى گير .
المُصَارعَة - [ صرع ] : كشتى ؛ « المُصَارَعَة الحُرَّة » : كشتى آزاد .
المَصَارِيف - [ صرف ] : مخارج ؛ « خالِصُ المَصَاريفِ » : خرج در رفته .
المُصَاص - [ مصّ ] : مرادف ( المُصَّة ) است .
المَصَّاص - [ مصّ ] : كسى كه بسيار مىمكد ، حجامتگر .
المُصَّاص - [ مصّ ] : كسى كه بسيار مىمكد ، حجامتگر .
المُصَاصَة - [ مصّ ] : چيز مكيدني .
المَصَاعِب - [ صعب ] : رنجها و سختيها .
المَصَاغ - [ صوغ ] : زيور آلات ساخته شده .
المُصَافِّ - [ صفِّ ] : ؛ « هو مُصَافَي » : او در صف من است .
المُصَاقَبَة : [ صقب ] موافقت و قبول ، اين واژه را گاهى با سين تلفظ مىكنند .
المُصَالَة - قطراتى كه از كوزه يا مشك خارج مىشود .
المَصَالَة - [ مصل ] : مرادف ( الْمَصْل ) است .
المُصَالَتَة - [ صلت ] : شاعرى كه در شعر خود از ديگران ابيات شعرى را مىدزدد .
المُصَالَحَة - [ صلح ] : مص ، - بين اشخاصٍ :
صلح و آشتى دادن ميان دو گروه .
المُصَّان - [ مصّ ] ( ن ) : نيشكر .
المَصَّان - [ مصّ ] : حجامتگر ، لئيم ، كسى كه با دهان شير از گوسفند بمكد .
المُصَاهَرَة - [ صهر ] : قوم و خويشى كه در نتيجه ازدواج بدست مىآيد .
المَصَبّ - ج مَصَابّ [ صبب ] : جاى فرو ريختن آب .
المِصَبّ - [ صبب ] : دستگاه حروف چينى .
المِصْبَاح - ج مَصَابيح [ صبح ] : چراغ روشنائى ، نيزهء پهن ؛ « مَصَابِيحُ النّجوم » :
ستارگان آسمان ، قدح بزرگى كه از آن آب نوشند .
المُصْبَح - [ صبح ] : آغاز روشن شدن روز ، جاى بر آمدن روشنائى صبح ، هنگام بامداد .
المِصْبَح - [ صبح ] : چراغ روشنائى ، قدحي بزرگ .
المُصَبَّح - [ صبح ] : مفع ، تور يا پنجرهء آهنى كه بر روى آن گوشت بريان كنند .
المَصْبَغَة - [ صبغ ] : رنگرزى ، كارگاه رنگرزى .
المَصْبَنَة - [ صبن ] : كارگاه صابون سازى .
المَصْبُوب - [ صبب ] . مفع ، - على الشّيءِ :
وادار شده و يا تأكيد شده بر چيزى .
المُصَّة - [ مصّ ] من الشيءِ : خالص هر چيزى .
مَصَحَ - - مَصْحاً و مُصُوحاً الشيءُ : گذشت و سپرى شد ، - الثّوبُ : جامه كهنه شد ، - تِ الدّار : خانه ويران شد و اثرى از آن نماند ، - النّبات : رنگ شكوفه گياه پريد ، - الكتابُ : كتاب كهنه و فرسوده شد ، - لبنُ الناقةِ : شير شتر خشك شد و بند آمد ، - اللَّه مَرَضَك : خداوند تو را شفا داد ، - بالشّيءِ : آن چيز را برد ، - مَصَحاً الظلُّ : سايه كم شد يا كمرنگ شد .
مَصِحَ - - مَصَحاً الظلُّ : مرادف ( مَصَحَ ) است .
المَصَحَ - ج مَصَاحّ و مَصَحَّات [ صحّ ] :
درمانگاه ، بيمارستان مسلولين .
المَصْحَاة - [ صحو ] : آنچه كه باعث هشيارى و بيدارى شود .
المِصْحَاة - [ صحو ] : جام آب كه معمولًا از سيم ( نقره ) باشد .
المَصَحَّة - [ صحّ ] : آنچه كه باعث بهبودى و تندرستى شود ؛ - من الأَمْكِنَة : درمانگاه .
المَصِحَّة - [ صحّ ] : مرادف ( المَصَحَّة ) است .
المُصَحِّح - [ صحّ ] : فا ، مصحح اغلاط ، غلط گير .
المُصْحَف - ج مَصَاحِف [ صحف ] : قرآن كريم ، كتاب پر حجم .
المَصْحَف - ج مَصَاحِف [ صحف ] : مرادف ( المُصْحَف ) است .
المِصْحَف - ج مَصَاحِف [ صحف ] : مرادف ( المُصْحَف ) است .
المُصَحَّف - [ صحف ] : مفع ؛ « هذا اللَّفظ مُصَحَّفٌ عَنْ كَذا » : اين لفظ مغاير و گرفته شده از چيزى است .
المُصَحِّف - [ صحف ] : كسى كه بخطا و غلط نوشته را مىخواند .
المُصْخِر [ صخر ] : سنگلاخ - جاي پر از سنگ .
المِصْدَاح - [ صدح ] : آواز خوان ، ترانه سرا ، خواننده .
المِصْدَاق - [ صدق ] : آنچه يا آنكه گواه راستى و راستگوئى باشد .
المِصْدَح - [ صدح ] : مرادف ( الصَّادح ) است .
المُصْدِر - [ صدر ] : فا ؛ « رجُلٌ مُصْدِرٌ » : مرد كارگشا .