خاموش كردن روشنائى در شب و ممنوعيت رفت و آمد مردم در كوچه و خيابان بهنگام وضع غير عادى .
تَجَوَّهَ - تَجَوُّهاً [ جوه ] : خود را بزرگ كرد ، بزرگى نشان داد در حالى كه به او نمىآمد .
التَّجْوِيد - [ جود ] : مص ، - فى القراءة : درست خواندن كلمات و حروف بمقتضاى قواعد زبان ، و در قرائت قرآن فن درست خواندن آيات و سورههاى قرآن كريم است .
تَجَيَّش - تَجَيُّشاً [ جيش ] تْ نفسُهُ : حال او بد و منقلب شد ، - القومُ : آن قوم گردهم آمدند .
تَجَيَّفَ - تَجَيُّفاً [ جيف ] تِ الجُثَّةُ : لاشه بوى بد گرفت .
تَحَابَّ - تَحَابّاً [ حبّ ] القومُ : آن قوم يكديگر را دوست داشتند .
تَحَاتَّ - تَحَاتّاً [ حتّ ] الورقُ من الشجر : برگ از درخت فرو ريخت ، - شَعْرُهُ عن رأسه : موى سر او ريخت ، - تِ الأسنانُ : دندانها كرم خوردگى پيدا كرد .
تَحَاثَّ - تَحَاثّاً [ حثّ ] القومُ : آن قوم برانگيخته شدند .
تَحَاجَّ - تَحَاجّاً [ حجّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم ستيز و دشمنى كردند .
تَحَاجَى - تَحَاجِياً [ حجو ] القومُ : آن قوم در هوشيارى و زيركى بر هم چيره شدند .
تَحَاجَزَ - تَحَاجُزاً [ حجز ] القومُ : آن قوم از يكديگر جدا شدند .
تَحَادَّ - تَحَادّاً [ حدّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد بر يكديگر خشم كردند .
تَحَادَبَ - تَحَادُباً [ حدب ] : گوژ پشت شد .
تَحَادَثَ - تَحَادُثاً [ حدث ] القومُ : آن قوم با يكديگر سخن گفتند .
تَحَادَرَ - تَحَادُراً [ حدر ] : فرود آمد ؛ « رأيتُ الدّمعَ يتحادُر على لِحْيَتِهِ » : اشك را ديدم كه بر ريش او مىريزد .
تَحَادَقَ - تَحَادُقاً [ حدق ] القومُ : آن قوم يكديگر را نگريستند .
تَحَاذَى - تَحَاذِياً [ حذو ] القومُ الماءَ : آن قوم آب را بطور مساوى ميان خود تقسيم كردند ، - الرجلان : آن دو مرد با هم روبرو شدند .
تَحَارَبَ - تَحَارُباً [ حرب ] القومُ : آن قوم آتش جنگ برافروختند .
تَحَارَضَ - تَحَارُضاً [ حرض ] القومُ على العمل : آن قوم بر كار كردن تشويق شدند .
تَحَارَفَ - تَحَارُفاً [ حرف ] عليهِ في البيع و غيرِهِ : در فروش و جز آن به او حيله زد .
تَحَازَنَ - تَحَازُناً [ حزن ] : اندوهگين شد .
تَحَاسَى - تَحَاسِياً [ حسو ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم سوپ يا آش خوردند .
تَحَاسَبَ - تَحَاسُباً [ حسب ] الرجُلانِ : آن دو مرد به حساب يكديگر رسيدگى كردند .
تَحَاسَدَ - تَحَاسُداً [ حسد ] الرجُلانِ : هر يك از آن دو مرد بر ديگرى حسادت كردند .
التَّحَاسِير - [ حسر ] : مصيبتها و پيشامدها .
التَّحَاسِين - [ حسن ] : چيزهاى خوب و نيكو .
تَحَاشَى - تَحَاشِياً [ حشي ] عن الشيءِ : از آن چيز منزه شد ، از او دور شد .
تَحَاشَدَ - تَحَاشُداً [ حشد ] القومُ : آن قوم براى كارى گرد هم آمدند .
تَحَاصَّ - تَحَاصّاً [ حصّ ] القومُ الشيءَ : آن قوم آن چيز را بطور مساوى ميان خود تقسيم كردند .
تَحَاصَبَ - تَحَاصُباً [ حصب ] القومُ : آن قوم بسوى يكديگر سنگريزه پرتاب كردند .
تَحَافَى - تَحَافِياً [ حفو ] الرجُلانِ الى السلطان : آن دو مرد از يكديگر نزد سلطان شكايت كردند .
تَحَاقَّ - تَحَاقّاً [ حقّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم نزاع و دشمنى كردند .
تَحَاقَدَ - تَحَاقُداً [ حقد ] القومُ : برخى از آن قوم بر برخى ديگر كينه ورزيدند .
تَحَاقَرَ - تَحَاقُراً [ حقر ] : خود را خوار و كوچك كرد .
تَحَاكَّ - تَحَاكَّاً [ حكّ ] الشيئانِ : آن دو چيز با هم برخورد كردند ، - الرَّجُلانِ : آن دو مرد با هم مسابقه دادند .
تَحَاكَمَ - تَحَاكُماً [ حكم ] القومُ الى الحاكم : آن قوم از يكديگر نزد حاكم دادخواهى كردند .
تَحَالَفَ - تَحَالُفاً [ حلف ] القومُ : آن قوم با هم پيمان بستند .
تَحَالَمَ - تَحَالُماً [ حلم ] : خود را به شكيبائى زد .
تَحَامَى - تَحَامِياً [ حمي ] هُ : خود را از وى نگاهداشت و دورى كرد .
تَحَامَسَ - تَحَامُساً [ حمس ] القومُ : آن قوم بر يكديگر سخت گرفتند و جنگيدند .
تَحَامَقَ - تَحَامُقاً [ حمق ] : خود را به حماقت و نادانى زد .
تَحَامَلَ - تَحَامُلًا [ حمل ] في الأمر و بالأمر : آن كار را با سختى و مشقت تحمل كرد ، - على نفسِهِ : آن چيز را با زحمت و مشقت به عهده گرفت ، - على فلانٍ : فلانى را تكليف شاق كرد ، - الشَّيْخُ فى مَشْيِهِ : آن پيرمرد به سنگينى راه رفت ، - اليهِ : بسوى او آمد ، - عَنهُ : از وى روى گردانيد .
تَحَانَّ - تَحَانّاً [ حنّ ] : مشتاق شد .
تَحَاوَرَ - تَحَاوُراً [ حور ] القومُ : آن قوم با هم سخن و گفت و شنود كردند .
تَحَاوَشَ - تَحَاوُشاً [ حوش ] القومُ عليهِ : آن قوم او را در ميان خود گرفتند .
تَحَايَدَ - تَحَايُداً [ حيد ] هُ : از او دورى كرد .
اين واژه در زبان متداول رايج است .
تَحَايَصَ - تَحَايُصاً [ حيص ] عن كذا : از چيزى عدول كرد و برگشت .
تَحَبَّبَ - تَحَبُّباً [ حبّ ] اليهِ : با او مهربانى و محبت نمود ، دوست او شد .
تَحَبَّرَ - تَحَبُّراً [ حبر ] : زيبا و آراسته شد ، - السحَابُ : ابر پديد آمد و پخش شد .
تَحَبَّسَ - تَحَبُّساً [ حبس ] في الكلام : از سخن باز ايستاد ، - على كذا : خود را از آن چيز دور كرد .
تَحَبَّشَ - تَحَبُّشاً [ حبش ] القومُ : آن قوم گردهم آمدند .
تَحَبَّكَ - تَحَبُّكاً [ حبك ] : خود را در جامهاش پيچيد ، كمربند بست .
تَحَبَّلَ - تَحَبُّلًا [ حبل ] الصيدُ : شكار در دام