در شهرهاى بزرگ و مستحكم آزادانه زندگى مىكنند و براى دزدى به همراه همسايگان خود ، مثل اعراب كه با آنها همپيماناند ، به سرزمينهاى دوردست مىروند .
اين اعراب كوچنشيناند و در مسير صحرا كه آن را سرزمين خود مىدانند ، چادرنشيناند و از راه غارت و دزدى زندگى مىكنند . آنها اغلب به نقاط مختلف يمن يورش مىبرند و اموال مردم اين سرزمين را غارت مىكنند .
يهوديان نيز باعث وحشت همسايگان خود مىشوند .
اما در ميان آنان عدهاى نيز به كار كشاورزى و گله دارى مشغولاند ، چون سرزمين وسيعى دارند . آنها يك دهم محصول خود را به عالمان دينى كه هيچگاه مدرسه را ترك نمىكنند ، به فقرا و مخصوصا به كسانى مىدهند كه به خاطر صيون و اورشليم رياضت مىكشند ، گوشت و شراب « 1 » نمىخورند ، لباس سياه مىپوشند ، در غارها و خانههاى نامناسب زندگى مى كنند و تمام روزهاى زندگى خود را به غير از روزهاى تعطيل و شبت روزه مىگيرند و دعا مىكنند كه خداوند تمام بندگان يهودى تبعيدشده و همچنين ساكنين تما
هامش
( 1 ) . اين سنت ظاهرا به دورهى قرون وسطى مىرسد . مقايسه كنيد ، گرونهوت ، هشكفه( Haschkafa )، 1902 ، شمارهى 6 ، ص 51 .