آن از مردار يا غير مردار ذبح شده باشد ، پس پوشيدن آن و نماز خواندن در آن اشكال ندارد .
و هر چه غذاى انسان است در خوراك و نوشيدنى يا پوشاك ، نماز خواندن و سجده كردن بر آن جايز نيست مگر از گياهان بدون ميوهء زمين پيش از آنكه رشته و بافته شود ، پس وقتى كه رشته شد ، نماز خواندن بر آن جايز نيست مگر در حال ناچارى .
نزديكى كردن حلال با زنان ، چهار جهت است : نزديكى كردن از راه ارث ، نزديكى كردن از راه غير ارث ، نزديكى از راه مالكيت و نزديكى از راه حلال كردن از طرف كسى كه براى او حلال كند . و آنچه از راه مالكيت و خدمتگزارى جايز است ، شش وجه است : ملك غنيمت و ملك خريد و ملك ميراث و ملك بخشش و ملك عاريه و ملك اجاره . پس اينها جهات حلال است و آنچه براى انسان هزينه كردن و انفاق آن در جهات حلال آن ، جايز است و آنچه تصرف و دگرگونى در آن جايز است از وجوه واجب و مستحب .
584 - 31800 - ( 17 ) اسماعيل بن جابر از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه امير مؤمنان عليه السلام در بخشى از يك حديث طولانى فرمود : « . . . آنچه در قرآن دربارهء ذكر ضروريات و وسايل زندگى مردم آمده است ، پس به تحقيق خداوند ما را آگاه كرد كه آن از پنج جهت است : جهت اشاره ، جهت عمران و آبادانى و جهت اجاره و جهت بازرگانى و جهت صدقات . . . جهت آبادانى سخن خداوند در قرآن است ، كه فرمود :
او شما را از زمين پديد آورد و آبادانى آن را از شما خواست .
پس خداوند ما را آگاه كرد كه آبادانى زمين را به مردم دستور داده است تا به وسيلهء آنچه از زمين به دست مىآيد - از حبوبات و ميوهها و شبيه آن ، آنچه خداوند براى معيشت مردم قرار داده - سبب زندگانى مردم گردد . . . . »
585 - 31801 - ( 18 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود :
« خريد و فروشهاى حلال [ خريد و فروش ] ، هر چيز حلال است ؛ از خوردنى و نوشيدنى و غير آن ، از هر چه پايههاى زندگانى مردم بر آن استوار است و استفاده از آن بر ايشان مباح و به مصلحت است و آنچه اصلش حرام و مورد نهى است ، خريد و فروشش جايز نيست . »
586 - 31802 - ( 19 ) در كتاب فقه الرضا آمده است :
« بدان كه - خداى تو را رحمت كند - هرآنچه بندگان از گونههاى صنعتها مىآموزند ، مثل نويسندگى و حسابدارى و بازرگانى و نجوم و پزشكى و ساير صنعتها و بنايى و مهندسى و نقاشىِ اجسام بىروح و ساختن انواع ابزار و آلاتى كه مردم به آنها نياز دارند - از آنچه
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 331
مساهمون: السيد البروجردي
ص٣٣١