فصل هشتم : در بيان شهرت
( 1 ) ( 1875 ) 1 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : همين اندازه گرفتارى براى مرد بس است كه [ به واسطهء مشهور شدن بين مردم ] براى دين يا دنيا مورد اشارهء انگشتان قرار گيرد .
( 2 ) ( 1876 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : دو شهرت نزد خداوند مبغوض است : مشهور شدن به وسيلهء لباس ، و مشهور شدن به واسطهء نماز خواندن .
( 3 ) ( 1877 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : شهرت چه خيرش و چه شرّش در آتش است .
( 4 ) ( 1878 ) 4 - امام حسن مجتبى عليه السّلام فرمود : هر كس در دنيا لباس شهرت به تن كند ، خداوند در روز قيامت لباسى از آتش به او بپوشاند .
( 5 ) ( 1879 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : چه مىكند يكى از شما اگر خوبيهايش را آشكار و بديهايش را پنهان كند ، و وقتى به باطن خود رجوع كند بفهمد اين چنين نيست ، و خداوند متعال هم مىفرمايد : ( بلكه انسان به باطن خود بيناست ) ، باطن هر كس درست شد ظاهرش هم خوب مىگردد .
( 6 ) ( 1880 ) 6 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : هنگامى كه باطن و ظاهر بندهاى يكسان باشد ، خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : اين بندهء واقعى من است .
( 7 ) ( 1881 ) 7 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : هر كه باطنش را پنهان دارد ، خداوند آن را به صورت لباسى بر او ظاهر گرداند ، اگر باطنش خير باشد لباس خير ، و اگر بد باشد لباس بد است .
( 8 ) ( 1882 ) 8 - امير مؤمنان عليه السّلام از قول رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : هيچ بندهاى نيست مگر اينكه ظاهرى دارد و باطنى ، هر كس باطن خود را پاك كند ، خداوند ظاهرش را نيز پاك گرداند ، و هر كس باطنش را تباه كند خداوند ظاهرش را نيز تباه سازد .