فصل چهارم : در بيان خود پسندى
( 1 ) ( 1813 ) 1 - خداوند متعال مىفرمايد : ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد صدقات خود را با منّت گذاردن و اذيّت كردن از بين نبريد ) ، و منّت گذاشتن ، نتيجهء بزرگ جلوه دادن عمل است كه او همان خود پسندى است .
( 2 ) ( 1814 ) 2 - خداوند متعال مىفرمايد : بعضى از بندگان مؤمنم از من طلب توفيق در طاعتم را مىكنند ، من هم چون او را دوست دارم اين توفيق را از او سلب مىكنم تا بر اثر آن عمل گرفتار خود پسندى نگردد .
( 3 ) ( 1815 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هنگامى كه خداى عزّ و جلّ به ابراهيم عليه السّلام مژده دوستى با خودش را داد ، به جبرئيل وحى فرمود : اى جبرئيل ، مواظب ابراهيم باش كه ( به واسطهء عجب ) هلاك نشود .
( 4 ) ( 1816 ) 4 - امام باقر عليه السّلام فرمود : خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد : بعضى از بندگان مؤمنم از من طلب توفيق در عبادت را مىكنند ، من اين توفيق را نصيبشان نمىكنم چون مىترسم موجب خود بزرگ بينى او شود ، و بعضى از بندگان مؤمنم كسانيند كه فقط در حال فقر ساخته مىشوند ، و اگر او را توانگر سازم هلاك شود .
( 5 ) ( 1817 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد : بعضى از بندگانم كسانيند كه امر دينشان جز با توانگرى و گشايش در زندگى و تندرستى اصلاح نشود ، آنان را با توانگرى و گشايش و سلامتى بدن مىآزمايم تا امر دينشان اصلاح گردد ، و بعضى از بندگان مؤمنم كسانيند كه امر دينشان فقط با فقر و تهيدستى و بيمارى در بدنهايشان اصلاح مىشود ، و من آنان را با تنگدستى و فقر و بيمارى مىآزمايم ، و امر دينشان را اصلاح مىكنم ، و من به آنچه امر دين بندگان مؤمنم را اصلاح مىكند آگاه ترم ، و بعضى از بندگان مؤمنم كسانيند كه در عبادتم كوشا هستند ، از بستر خواب و بالش نرم بر مىخيزند و براى من شبزندهدارى مىكنند و خود را در عبادتم به مشقّت مىاندازند ، من او را يك شب يا دو شب به چرت مىاندازم به خاطر لطفى كه نسبت به او دارم و سلامتش را مىخواهم ، او