فصل پنجم : در بيان گرفتاريهاى مؤمن
( 1 ) ( 1654 ) 1 - ابو حمزه گويد : امام سجاد عليه السّلام فرمود : اى ابو حمزه ! اگر مردم را هم ترك كنى تو را ترك نكنند ، و اگر از آنان فاصله بگيرى از تو فاصله نگيرند ، گفتم : فدايت شوم ، چه كنم ؟
فرمود : از آبرو و اعتبارات خود به آنان بده ، تا ذخيرهء روز نيازمنديت شود .
( 2 ) ( 1655 ) 2 - مرازم گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : اى مرازم ! همواره با مردم به نيكى رفتار كن ، گرچه به ما فحش دهند .
( 3 ) ( 1656 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : نبوده و نخواهد بود تا روز قيامت پيامبر و مؤمنى مگر اينكه براى او همسايهاى باشد كه آزارش دهد .
( 4 ) ( 1657 ) 4 - امام صادق عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل كند كه فرمود : نبوده و نخواهد بود تا روز قيامت پيامبر و مؤمنى ، مگر اينكه براى او خويشاوندى است كه اذيّتش مىكند .
( 5 ) ( 1658 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : مؤمن همواره گرفتار يكى از سه چيز است ، و گاهى هر سه بر وى گرد آيند :
يا دشمنى كسى كه با او در خانهاى است ، كه در را به رويش مىبندد و اذيّتش مىكند ، يا همسايهاى كه آزارش مىدهد ، يا كسى كه در راه محلّ كارش او را اذيّت مىكند ، و اگر مؤمنى بر قلّهء كوهى هم باشد خداوند شيطانى را بر مىانگيزد تا او را اذيّت كند ، و خداوند از ايمانش براى او مونسى قرار مىدهد كه از وحشت به كسى پناه نبرد .
( 6 ) ( 1659 ) 6 - امام صادق عليه السّلام فرمود : اگر مؤمنى بر روى تخته پارهاى در دريا باشد ، خداوند شيطانى را بگمارد كه اذيّتش كند .