باب ششم در بيان عيبهاى نفس و جهاد با نفس و صفت عقل و قلب
در اين باب هشت فصل است
فصل اول : در عيبهاى نفس و مجاهده با خواهشهاى نفسانى
( 1 ) ( 1438 ) 1 - امام صادق عليه السّلام به مردى فرمود : تو را طبيب خودت گرداندهاند ، و درد را هم برايت گفتهاند ، و نشانهء سلامتى را نيز به تو آموختهاند ، و به دارو هم راهنمايى راهنمايىشدهاى ، اينك بنگر كه چگونه خودت را حفظ مىكنى .
( 2 ) ( 1439 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خودت در فكر خود باش ، و گر نه ديگرى به فكر تو نخواهد بود .
( 3 ) ( 1440 ) 3 - امام صادق عليه السّلام به مردى فرمود : دلت را براى گفتگو به خودت نزديك كن ، و كارت را همچون پدرى فرض كن كه از او پيروى مىكنى ، و نفست را همچون دشمنى بدان كه با آن مبارزه مىنمايى ، و مالت را چون عاريهاى بدان كه بايد آن را برگردانى .
( 4 ) ( 1441 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : نفست را از آنچه زيان مىبيند قبل از اينكه تو را ترك گويد نگه دار ، و در رهايى از آن بكوش همچنانچه در طلب روزى مىكوشى ، زيرا نفس تو در گرو كردار توست .
( 5 ) ( 1442 ) 5 - امام كاظم عليه السّلام فرمود : از پيروى هواى نفس بپرهيز ، زيرا هلاكت در پيروى از هواى نفس است ، و دواى آن ترك هواست .
( 6 ) ( 1443 ) 6 - امام صادق عليه السّلام فرمود : سودمندترين چيزها براى انسان اين است كه عيب خود را قبل از عيب ديگران ببيند .
( 7 ) ( 1444 ) 7 - امام صادق عليه السّلام فرمود : سزاوار نيست كه مؤمن خودش را خوار كند ، راوى پرسيد :
چگونه خودش را خوار مىكند ؟ فرمود : كارى را انجام ندهد كه بعد مجبور به عذر خواهى شود .