( 1 ) ( 1201 ) 6 - هشام بن سالم گويد : روزى امير المؤمنين عليه السّلام به همراه اصحاب خود بيرون شدند ، در حالى كه بر مركبى سوار بودند و اصحاب پياده با حضرت راه مىرفتند ، حضرت متوجه آنان شد ، و فرمود : كارى داشتيد ؟ گفتند : خير اى امير المؤمنين ، ما دوست داريم همراه شما باشيم ، فرمود : پس شما هم سوار شويد ، زيرا پياده راه رفتن همراه سواره موجب فساد سواره و خوارى پياده است .
( 2 ) هشام گويد : مرتبهاى ديگر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله با آنان خارج شد ، و آنها با پيامبر همراه شدند ، فرمود : برگرديد ، صداى كفشها پشت سر مردان قلب احمق را فاسد كند .
( 3 ) ( 1202 ) 7 - خداوند متعال فرمود : كسانى را كه به خاطر من با هم دوست هستند ، و كسانى كه به خاطر من با همديگر مىنشينند ، و كسانى كه به خاطر من با هم رفت و آمد مىكنند ، دوست دارم .
( 4 ) ( 1203 ) 8 - امام باقر عليه السّلام فرمود : خداوند بهشتى دارد كه جز سه نفر كسى واردش نخواهد شد : كسى كه در بارهء خودش به حق حكم كند ، و مردى كه برادرش را براى خدا ملاقات كند ، و مردى كه در راه خدا برادر مؤمنش را بر خود مقدم دارد .
( 5 ) ( 1204 ) 9 - امام صادق عليه السّلام از قول رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : بيش از سه روز نمىشود ترك رابطه كرد .
( 6 ) ( 1205 ) 10 - امام رضا عليه السّلام فرمود : حسن و حسين عليهما السّلام با هم ترك رابطه كردند ، محمّد بن حنفيه نزد امام حسين عليه السّلام آمد و عرض كرد : اى ابا عبد اللَّه ! چرا نزد ابا محمّد نمىروى ، او بزرگتر است ، امام حسين عليه السّلام فرمود : از جدّم رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : هر گاه دو نفر ترك رابطه كنند ، هر كدام كه زودتر آمد و به ديگرى سلام كرد زودتر به بهشت رود ، و من نخواستم زودتر از ابا محمّد به بهشت روم ، محمّد بن حنفيه قضيّه را به امام حسن عليه السّلام گفت ، حضرت فرمود : ابا عبد اللَّه راست گفته ، بيا تا با هم نزد او رويم .
( 7 ) ( 1206 ) 11 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به ابو ذر فرمود : اى ابو ذر ! مبادا از برادر دينيت قهر كنى ، زيرا اعمال با قهر و كنارهگيرى پذيرفته نيست ، اى ابو ذر ! از قهر بپرهيز ، و اگر هم مجبور به اين كار شدى جدائيت سه روز كامل طول نكشد ، هر كس در اين سه روز بميرد و با برادرش قهر باشد ، سزاوار آتش خواهد بود .
مشكاة الأنوار في غرر الأخبار (فارسى) — صفحة 439
مساهمون: علي بن الحسن الطبرسي
ص٤٣٩