باب چهارم در آداب معاشرت با مردم
و در آن دوازده فصل است
فصل اول : در انتخاب دوست
( 1 ) ( 1040 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : به مردم غلّ و غش و دو رنگى نكن كه بىرفيق خواهى ماند .
( 2 ) ( 1041 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : مؤمن برادر مؤمن است ، به او ستم نمىكند و او را خوار نمىگرداند ، و به او غش و دو رنگى نمىكند ، و از او غيبت نكند و به او خيانت نورزد ، و به او دروغ نمىگويد .
( 3 ) ( 1042 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : براى مؤمن سزاوار نيست كه از ترس و وحشت با برادر مؤمنش ( گرچه در مقام از او پائينتر باشد ) و يا با ديگرى مأنوس شود ، مؤمن در دينش عزيز است .
( 4 ) ( 1043 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : پردهء شرم و حياى ميان خود و برادر دينيت را بر مدار ، زيرا رفتن آبرو و اعتبار رفتن حياء ، و بقاء اعتبار به بقاء مردانگى است .
( 5 ) ( 1044 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر گاه زندگى بر يكى از شما تنگ و سخت شد بايد برادران خود را خبر كند و به خود متّكى و مغرور نباشد .
( 6 ) ( 1045 ) 6 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر كه دين خدا را بزرگ شمارد حقوق برادران دينى خود را بزرگ مىشمارد ، و هر كه دين خود را سبك شمارد برادران دينى خود را هم سبك شمرده .
( 7 ) ( 1046 ) 7 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر كس از برادر مؤمنش به علّت تنگدستى تقاضايى كند ، و او بتواند حاجتش را به هر نحوى روا نمايد ولى بر نياورد ، خداوند متعال روز قيامت دست او را در گردنش به زنجير بندد ، تا هنگامى كه از حساب مردم فارغ شود .
( 8 ) ( 1047 ) 8 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر كه دنبال حاجتى با برادر ( دينى ) خود همراه شود ، ولى خير خواه او نباشد ، مانند كسى است كه به خدا و رسولش خيانت كرده .