فصل بيست و ششم : در نااميدى و بىنيازى از مردم
( 1 ) ( 1033 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : زندگانى يكى از اصحاب حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله بسيار سخت شد ، همسرش گفت : اى كاش نزد رسول خدا مىرفتى و از او درخواست كمك مىنمودى ، آن مرد خدمت رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله آمد ، و چون پيامبر او را ديد فرمود : هر كه از ما طلب كند ما به او عطا مىكنيم ، و هر كه بىنيازى جويد خدايش بىنياز كند . مرد با خود گفت :
مقصودش غير از من نيست ، به سوى همسرش آمد و جريان را برايش گفت ، زن گفت :
رسول خدا هم بشر است ، بايد وضع خود را به او مىگفتى ، مرد نزد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله آمد و چون حضرت او را ديد فرمود : هر كه از ما طلب نمايد به او عطا كنيم و هر كه بىنيازى بجويد خداوند بىنيازش كند ، تا سه مرتبه آن مرد اين كار را تكرار كرد .
سپس رفت و كلنگى را عاريه گرفت و به بالاى كوه رفت و با آن مقدارى هيزم جمع كرد ، و آن را آورده و به نصف مدّ ( نيم چارك ) آرد فروخت ، و آن را به خانه برد و بخوردند ، فردا هم رفت و از آن كوه بالا رفته و بيشتر از آن هيزم آورد و فروخت ، و همواره كار مىكرد و مىاندوخت تا خودش كلنگى خريد ، باز هم اندوخت تا اينكه دو شتر و يك غلام خريد ، سپس ادامه داد تا ثروتمند و بىنياز شد ، سپس خدمت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله رسيد و گزارش داد كه چگونه براى طلب حاجت آمد و از پيغمبر چه شنيد ، پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود :
من كه گفتم هر كه از ما طلب كند ما عطايش كنيم ، و هر كه بىنيازى جويد خدايش بىنياز كند .
( 2 ) ( 1034 ) 2 - امام باقر عليه السّلام فرمود : هر كه نسبت به از دست رفتهاش به آسانى گذشت بدنش آرام گيرد .
( 3 ) ( 1035 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : بهترين راحتىها نااميدى از مردم است .
( 4 ) ( 1036 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : حاجت خواستن از مردم موجب سلب عزّت و رفتن حيا گردد ، و نوميدى از آنچه در دست مردم است موجب عزّت مؤمن در دينش است ، و طمع همان فقر موجود است .