فصل نوزدهم : در راستگويى و چشم پوشى از عيبهاى مردم و منع از غيبت
( 1 ) ( 927 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداى تبارك و تعالى هرگز پيغمبرى را مبعوث نفرمود ؛ جز با راستگويى و اداء امانت به نيكوكار و بدكار .
( 2 ) ( 928 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر كه زبانش راست باشد كردارش پاك است .
( 3 ) ( 929 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : در غلاف شمشير رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نوشتهاى پيدا شده كه در آن نوشته بود : پيوند كن با كسى كه با تو قطع رابطه نموده ، و عطا كن به كسى كه تو را محروم ساخته ، و حق را بگو گرچه بر ضررت باشد .
( 4 ) ( 930 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : بنده راست مىگويد ، تا آنجا كه نزد خداوند عزّ و جل از راستگويان محسوب مىگردد ، و دروغ مىگويد ، تا آنجا كه نزد خداوند از دروغگويان محسوب مىشود ، و چون بنده راست گويد ، خداوند بفرمايد : راست گفت و خوب كارى كرد ، و هر گاه دروغ گويد ، خداوند بفرمايد : دروغ گفت و بد كارى كرد .
( 5 ) ( 931 ) 5 - على عليه السّلام فرمود : راستگويى به سوى نيكى هدايت مىكند ، و نيكى به سوى بهشت دعوت مىكند ، و مادامى كه هر يك از شما راست گويد در قلبش سر سوزنى از اثر دروغ باقى نماند ، تا اينكه نزد خداوند از راستگويان باشد .
( 6 ) ( 932 ) 6 - على عليه السّلام فرمود : از حقيقت ايمان است كه بنده راستى گزيند ، تا آنجا كه از دروغ نافع نيز بگريزد ، و سخنش از مرز دانشش تجاوز نكند .
( 7 ) ( 933 ) 7 - على عليه السّلام ضمن خطبهاى طولانى فرمود : اى مردم ! مواظب باشيد كه راست بگوييد ، زيرا خداوند ياور راستگويان است ، و از دروغ كناره گيريد ، زيرا كه دروغ ايمان را درو مىكند ، آگاه باشيد ! كه راستگو بر لبهء رستگارى و شرافت است ، و دروغگو بر لبهء پرتگاه و هلاكت است .