فصل ششم : كرامت مؤمن در نزد خدا
( 1 ) ( 464 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : روز قيامت مردى كه بايد بسوى آتش جهنم رود با مؤمنى از شما روبرو مىشود و مىگويد : فلانى كمكم كن ، من در دنيا كار نيكى برايت انجام دادم ، بندهء مؤمن به ملك مىگويد : راهش را باز كنيد ، خداوند ملك را فرمان دهد كه راهش را باز كنند تا داخل بهشت شود .
( 2 ) ( 465 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : بندهاى را كه هيچ عمل صالحى ندارد روز قيامت حاضر كنند و به او بگويند : بنگر و به ياد آور ! آيا كار خوبى دارى ؟ مىگويد : من هيچ عمل شايستهاى ندارم جز آنكه وقتى فلان بندهء مؤمن تو بر من گذر مىكرد و از من آب خواست تا وضو بگيرد و نماز بخواند من به او آب دادم .
سپس از مؤمن در اين باره پرسيده مىشود ، او مىگويد : پروردگارا راست مىگويد ! خداوند جلّ ثناؤه مىفرمايد : من تو را آمرزيدم ، بندهء مرا داخل بهشتم كنيد .
( 3 ) ( 466 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : روز قيامت به مؤمن گفته مىشود ؛ در صورتهاى اين مردم خوب تأمل كن ، هر كس از اينها كه آبى به تو نوشانده يا غذايى خورانده ، يا كارى برايت انجام داده دستش را بگير و او را به بهشت ببر ، فرد مؤمن از صراط مىگذرد در حالى كه افراد زيادى همراهش هستند .
ملائك مىپرسند : به كجا اى دوستان خدا ؟ ! به كجا اى بندگان خدا ؟
خداوند متعال مىفرمايد : به بندهء من اجازه دهيد ، آنها هم اجازه مىدهند ، و علّت اينكه مؤمن را مؤمن ناميدهاند اين است كه او نزد خدا امان مىدهد و امانش را خدا مىپذيرد .