فصل پانزدهم : در ياد خدا
( 1 ) ( 257 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : آيا شما را نسبت به سختترين وظايف واجبه از ناحيهء خداوند بر بندگانش آگاه كنم ؟ سپس سه چيزى را براى او بيان فرمود كه سوّمين آنها به ياد خدا بودن در همه حال بود ؛ چه زمان شتاب به سوى اطاعت و بندگى و چه زمان معصيت .
( 2 ) ( 258 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : از مهمترين چيزهايى كه خداوند بر بندگانش واجب فرموده ؛ ياد خداست . سپس فرمود : آگاه باشيد ؛ منظورم گفتن
« سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الّا اللَّه و اللَّه اكبر »
نيست ، گرچه اين هم از ياد خداست ، و لكن مرادم ياد خدا نزد حلال و حرام خداست ، كه اگر اطاعت و بندگى بود به آن عمل كند و اگر معصيت بود آن را ترك نمايد .
( 3 ) ( 259 ) 3 - امام باقر عليه السّلام فرمود : مردم سه دستهاند : سالم و غانم و شاجب ؛ سالم يعنى مردمى ساكت ، غانم كسى است كه ذكر خدا گويد ، و شاجب كسى است كه با سخن چينى بين مردم اختلاف مىاندازد .
( 4 ) ( 260 ) 4 - حضرت لقمان رحمه اللَّه مىگفت : اى پسركم ! با دقت نظر به مجالس وارد شو ، هر گاه گروهى را در حال ذكر خدا گفتن ديدى نزد آنها بنشين ، زيرا اگر تو عالم باشى ، به علمت افزوده گردد ، و اگر جاهل باشى عالمت سازند ، و اميد اين هست كه خداوند سايهء رحمتش را بر آنان بيافكند و تو را نيز شامل شود . و هر گاه گروهى را ديدى كه ذكر خدا نمىگويند با آنها همنشين مشو ، زيرا اگر عالم باشى علمت به تو نفعى نمىرساند ، و اگر جاهل باشى به جهلت افزوده مىگردد ، و شايد خداوند عقوبتش را بر آنان بيافكند و تو را نيز شامل گردد .
( 5 ) ( 261 ) 5 - يكى از اصحاب امام صادق عليه السّلام گويد ، به امام عرض كردم : چه كسى محترمترين مخلوقات نزد خداوند است ؟ فرمود : كسى كه بيشتر به ياد خدا باشد و عالمترين مردم به بندگى خدا باشد .