مقدمه :
در مورد پرسش نخست كه تشيع چگونه تولد يافت ، مىتوانيم تشيع را برآيند طبيعى اسلام و نمايانگر اين نظريه بدانيم كه دعوت اسلامى به ناچار براى حفظ رشد و تكامل مطلوبش به آن مىرسيد .
ما قادريم اين نظريه را از دعوتى كه رسول عظيم الشأن اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آن را رهبرى مىكرد و به حكم طبيعت شكلگيرى و اوضاعى كه در آن به سر مىبرد ، به طور منطقى نتيجهگيرى كنيم ، زيرا نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم رهبرى دعوتى انقلابى را به عهده داشت و تحولى تمام عيار در رسوم ، تشكيلات و مفاهيم جامعه را پى مىگرفت ؛ و راه اين تحول و دگرگونى هم ، كوتاه نبود ، بلكه به درازاى فاصلهء عظيم معنوى بين جاهليت و اسلام ، طولانى بود . از اينرو بر دعوتى كه پيامبر پى مىگرفت ، لازم بود از انسان جاهليت شروع كند و در صدد نو ساختن او برآيد و از وى ، انسانى اسلامى بسازد ، كه حامل نور جديدى به جهان باشد و تمامى ريشههاى جاهليت و رسوبات آن را از بيخ و بن بركند « 1 » .
هامش
( 1 ) - در قرآن كريم آمده است :هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ عَلى عَبْدِهِ آياتٍ بَيِّناتٍ