پيدايش وهّابيان
وهّابيان ، گروه تجاوزگرى هستند كه به سال 1222 ه . در كنار خانهء خدا چون ابر تيرهاى بر زمين نشستند و در مجاورت مسجد الحرام رحل اقامت افكندند و « شريف غالب » را وادار كردند كه با اين گروه پليد مدارا و مرافقت نمايد .
بنيانگذار وهّابيت ، « محمّدبن عبدالوهّاب » بود . او در دهكدهاى به نام « عُيَيْنَه » در فاصلهء 15 منزلى مكّهء معظّمه به سوى بصره ، ديده به جهان گشود . پس از فراگيرى علوم مختلف به تدريس و تربيت دانش پژوهان در همين روستا مأموريّت يافت .
در دهكدهء « عيينه » گرچه تنها 30 خانوار زندگى مىكردند ، ولى در نواحى چهارگانهء آن حدود 500 الى 600 خانوار سكونت داشتند .
محمّدبن عبدالوهّاب كه پيرو مذهب جنبلى بود ، از آغاز نقشهء گمراه ساختن دانش پژوهان را در سرداشت ، ولى از ابراز افكار خود امتناع مىورزيد .