در مقابل چنين حوادث خطرناكى تدبيرهاى لازم را بيانديشند ، از اين رو قرامطه به هر قوم و قبيلهاى كه مىرسيدند به غارت و چپاولگرى مىپرداختند و به اين وسيله بر اقتدار خود مىافزودند .
قرامطه در سالهاى 278 و 313 ه . به كوفه حمله كردند . به سال 286 ه .
به بحرين تاختند . در سالهاى 289 و 293 ه . به شامات يورش بردند . در سالهاى 290 و 360 ه . دمش را غارت كردند . به سال 307 ه . به بصره هجوم بردند . به سال 315 ه . انبار را مورد حمله قرار دادند . در سال 316 ه . به رحبه ، رقّه و هيط تاختند و بالأخره در سال 317 ه . به شهرهاى مشهور مكّهء معظّمه حمله كردند و اهالى آنها را قتل عام نمودند . و آسايش آن نواحى را مختلّ ساختند .
اين گروه كينهتوز به سالهاى 294 ، 312 و 361 ه . به كاروانهاى حجّاج عراقى يورش بردند و آنان را از پا در آوردند و در سالهاى 314 ، 356 ، 363 و 384 ه . شقاوت را به آخرين درجه رسانيده ، راه خانهء خدا را بستند و حجّاج بيت اللَّه الحرام را از اداى فريضهء حج محروم ساختند .
در بارهء « قرامطه » ، كه 927 سال پيش از پيدايش وهّابيان پديد آمدند و به مدّت 123 سال سيطرهء شقاوتبار بر ممالك اسلامى داشتند و طلايه دار فسق و فجور در منطقه بودند ، به همين گزارش كوتاه بسنده مىكنيم و در مدت 804 سال كه بين انقراض قرامطه و ظهور محمّد بن الوهّاب قرار گرفته ، به نقل اسناد تاريخى و تبيين كيفيّت انتشار افكار قرامطه نيازى نيست ؛ زيرا كيش و آيين برخى از اعراب نجد ، يمن و حجاز كه زندگى عشيرهاى و چادرنشينى دارند ، همان معتقدات باطل بر جاى مانده از دوران باستان مىباشد .
سرگذشت شگفتانگيزى كه در صدد بيان آن هستيم بيانگر يكى از
تاريخ الوهابيين ( تاريخ وهابيان ) ( فارسى ) — صفحة 24
مساهمون: مهدى پور
ص٢٤