« خدايا ؛ اى آفرينندهء نورها و تقديركنندهء شبوروز ! مىدانى هر مونثى چه در رحم دارد و آنچه را كه رحمها كم مىكنند و آنچه اضافه مىنمايند ، و هرچيز نزد تو مقدار معينى دارد ، و هرگاه امرى بزرگ شود ، نزد تو مطرح گردد ، و هنگامى كه درها بسته شود ، در فضل تو زده شود ، و زمانى كه نيازها شديد شود ، به احسان وسيع تو روى آورده شود ، و وقتى كه آرزوها از خلق قطع شود ، به تو متصل گردد ، و چون از مردم نااميدى حاصل گردد ، اميد به تو باشد ، به حق پيامبر كه بسيار رو سوى تو داشت ؛ آنكه كتاب را بر او نازل كردى و او را بر احزاب نصرت دادى و بهوسيلهء او ما را به بهشت هدايت كردى ، و به حق امير المؤمنين على بن ابى طالب كه كريم الاصل بود و انگشتر خود را در محراب به سائل داد ، و به حق امام فاضل محمد بن على عليه السّلام آنكه مورد سؤال قرار گرفت و او را در پاسخ دادن موفق كردى و آزمايش شد و او را به توفيق خود تقويت كردى - درود خدا بر او و بر اهلبيت اطهارش - از تو مىخواهم كه موالات مرا به ايشان سبب حفظ من از آتش قرار دهى و به سوى دار القرار هدايت نمايى من - با واسطه قرار دادن ايشان به تو توسل جستهام و آنها را پيشاپيش خود و در برابر حوائجم مقدم داشتهام - و مرا از اعمالى كه سخط و غضب تو را فراهم مىكند ، حفظ كنى و
گزيده مفتاح الفلاح ( كليد رستگارى ) ( فارسى ) — صفحة 195
مساهمون: الشيخ البهائي العاملي
ص١٩٥