واژهشناسى
ذات الشىء : خود و خويشتن هر چيزى .
ذات الصدور : امور پنهانى .
ذات الشمال : جهت غرب .
ذات البين : حال و احوال .
يرعوى عن الشىء : روى مىگرداند و بازمىگردد .
لهج به : شيفته آن شد .
ساختار ادبى
سبكم : مصدر به فاعلش اضافه شده است .
اياهم : مفعول « سبّكم » است .
ذات : مفعول براى « اصلح » است .
بيننا : مضاف و مضافاليه است .
يعرف : « ان » مقدر بعد از « حتى » به آن نصب داده است .
شرح و تفسير
شريف رضى نقل مىكند كه امام عليه السّلام در زمان جنگ صفين ، برخى از يارانش را در حال ناسزاگويى به شاميان ديد . پس به آنان گفت : ( إنّي أكره لكم أن تكونوا سبّابين ) بيشتر علما بر اين باورند كه نسبت دادن جرمى به ديگران تا زمانى كه خود آن را آشكار نكرده باشد و علنى به آن دست نزده باشند جايز نيست . « 1 » از امام صادق عليه السّلام نيز نقل شده است : « هنگامى كه فاسق ، گناه خود را
هامش
( 1 ) . نك : الغيبة هدم لا بناء ، چاپ سال 1981 .