القطر : با قاف مفتوحه به معناى باران و با قاف مكسوره به معناى آلياژى از مس و با قاف مضمومه به معناى منطقه و ناحيه است .
الدّمثة : نرم و نازك .
الوشلة : كم و اندك .
لا يزكو : رشد نمىكند .
الخفّ ، الحافر ، الظّلف : به ترتيب به سم شتر ، اسب ، گاو و گوسفند گفته مىشود .
المثابة : محل اجتماع مردم يا اسم مكان براى رجوع .
المثوبة : ثواب و پاداش .
المنتجع : مكانى كه مردم براى طلب منفعتى به آنجا مىروند .
الرّحال : در اينجا به معناى توشه مسافر است .
تهوي : شتاب و سرعت گرفت يا مشتاق و دلتنگ شد .
ثمار الأفئدة : آرزوهاى قلبى .
مهاوي : جمع « مهوى » به معناى فضا .
الفجاج : گردنه و راه ميان دو كوه .
يرملون : هروله كردند .
الأشعث : آشفته موى .
السّرابيل : پوشاك .
الشعائر : نشانهها و دلايل . « مشاعر » نيز به جايگاه « شعائر » گفته مىشود .
البرّة : گندم .
السّمراء : نوع نيكوى گندم .
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى ) — صفحة 199
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص١٩٩