الدّوىّ : صدا . منظور در اينجا درد سخت است .
نزع الشّىء : چيزى را از جاى خود بركند .
نزع الدلو : دلو را از چاه بالا كشيد .
نزعة : جمع « نازع » .
أشطان : طنابها .
الرّكىّ : چاه .
ولها : از روى شوق .
اللّقاح : شترانى كه دوشيده مىشوند .
مره : جمع « امره » و به معناى كسى كه در چشمش سفيدى باشد .
خمص البطون : كسانى كه شكمهايشان تو رفته باشد .
يسنّى : آسان مىگرداند .
نزعات الشّيطان : وسوسهها و فريب شيطان .
اعقلوها : زندان كنيد و از حركت باز نگهداريد .
ساختار ادبى
صفّا ، زحفا : مفعول مطلق است . همچنين ممكن است حال باشد .
مره : خبر براى مبتداى محذوف است و در اصل چنين بوده است : « هم مره »
أن نظمأ : تأويل به مصدر مىرود و فاعل « حقّ » است .
عقدة : جانشين مفعول مطلق است .