فرزندآورى خود ، در مسير ارتقاى شغلى باقى بمانند .
پدران تحت محاصره
ناتوانى كشور ما در ارج نهادن به كار والدين يا حتى شناسايى آن ، زنان و مردان را به شيوههاى گوناگونى مجازات كرده است . اگر كار انجام شده توسط مادران ناديده گرفته شده است ، پدران نيز به دليل برنامهها و سياستهايى كه اهميت رابطه پدر - فرزند را ناديده مىگيرند ، تحت تهاجمى خاص قرار گرفتهاند . در سى سال گذشته ، اصلاحات قوانين طلاق و توسعه گسترده نظام رفاهى ما ، دست به دست يكديگر داده تا شرايط بسيار دشوارى براى بخش بزرگى از مردان آمريكايى ( چيزى حدود يك سوم تا نيمى از آنان ) براى زندگى در كنار فرزندانشان يا داشتن رابطه مؤثر با آنها بهوجود آورد . برنامه حمايت از خانوادههاى داراى كودك نيازمند ، يكى از اين نوع برنامهها است . نگاهى به گذشته ، نشان مىدهد كه اين برنامه كه به مدت سه دهه بخش عمده حمايت مالى از خانوادههاى فقير را در سراسر كشور برعهده داشت ، به صورتى طراحى شده بود كه به عمد پدران را از دايره حضور خارج كند . مقررات به اين صورت بود كه چنانچه « مرد تنومندى » در خانواده وجود مىداشت ، زنِ داراى فرزند نيازمند ، نمىتوانست براى خود و فرزندانش تقاضاى تسهيلات كند . « 1 »
اين امر سبب مىشود تا مردان به طوركلى از آشيانه بيرون رانده شوند . مقررات مربوط به اين برنامه نه تنها رويگردانى عظيمى براى ازدواج به
هامش
( 1 )- Diana DiNitto , Social Welfare : Politics Public Policy ( New York : Allyn Bacon , 1995 ) , pp . 169 - 70 .