وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَبِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ذَلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ( 152 )
ونزديك نشويد به دارايى يتيم جز بدانچه نكوتر است تا برسد به نيروهاى ( به جوانى ) خويش خويش وبپردازيد پيمانه وسنجش را به داد تكليف نكنيم كسى را جز به مقدار تواناييش وهر گاه سخنى گفتيد دادگرى كنيد اگرچه باشد خويشاوند وبه پيمان خدا وفا كنيد اين است آنچه توصيه كرده است شما را بدان شايد يادآور شويد ( 152 )