وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ وَإِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لَا يُؤْخَذْ مِنْهَا أُولَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِمَا كَسَبُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ ( 70 )
وبگذاريد آنان را كه گرفتند دين خود را بازى وهوسرانى وبفريفت ايشان را زندگانى دنيا وتذكّر ده بدان تا سرافكنده نشود كسى بدانچه دست آورده است نيستش جز خدا دوست ونه شفاعتگرى واگر به جاى خود دهد هر بدلي پذيرفته نشود از أو آنانند كه سرافكنده شدند بدانچه دست آوردند ايشان را است نوشابهاى از آب جوشان وشكنجهاى سخت بدانچه بودند كفر مىورزيدند ( 70 )