قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآَءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ( 4 )
همانا بود براي شما پيروى نكويى در إبراهيم وآنان كه با اويند گاهى كه گفتند به قوم خويش مائيم بيزاران از شما واز آنچه پرستيد جز خدا كفر ورزيديم به شما وپديدار شد ميان ما وشما دشمنى وكين هميشه مگر آنكه ايمان آريد به خدا تنها بجز گفتار إبراهيم به پدرش كه آمرزش خواهم البتة برايت ودارا نيستم براي تو از خدا چيزى را پروردگارا بر تو توكّل كرديم وبسوى تو بازگشتيم وبسوى تو است بازگشت ( 4 )