مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ وَمَا آَتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ( 7 )
وآنچه ارزانى داشت خدا بر پيمبرش از أهل شهرها پس از آن خدا است واز آن پيمبر واز آن نزديكان ( خويشاوندان ) ويتيمان وبينوايان ودرماندگان راه تا نباشد دستخوش گردشى ميان توانگران شما وآنچه داد به شما پيمبر پس بگيريدش وآنچه بازداشت شما را از آن پس باز ايستيد وبترسيد خدا را كه خدا است سختعقوبت ( 7 )