وَلَقَدْ مَكَّنَّاهُمْ فِيمَا إِنْ مَكَّنَّاكُمْ فِيهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَأَبْصَارًا وَأَفْئِدَةً فَمَا أَغْنَى عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَا أَبْصَارُهُمْ وَلَا أَفْئِدَتُهُمْ مِنْ شَيْءٍ إِذْ كَانُوا يَجْحَدُونَ بِآَيَاتِ اللَّهِ وَحَاقَ بِهِمْ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ ( 26 )
وهر آينه فرمانرواشان ساختيم در آنچه فرمانروا نساختيم شما را در آن وقرار داديم براي ايشان گوشى وديدگانى ودلهايى پس بىنياز نكرد از ايشان گوششان ونه ديدگانشان ونه دلهاشان چيزى را گاهى كه بودند برابرى ( پايمال ) كردند آيتهاى خدا را وفرود آمد بديشان آنچه بودند بدان مسخره مىكردند ( 26 )