يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ( 264 )
اى آنان كه ايمان آورديد تباه نكنيد تصدقهاى خود را به منّت وآزار مانند آنكه انفاق كند مال خويش را براي رياى ( خودنمايى ) مردم وايمان نيارد به خدا وروز جزا پس مثَل أو مانند سنگى است لغزان كه بر آن باشد خاكى ورسيده باشدش بارانى سخت كه بازگذاردش لغزنده قدرت ندارند بر چيزى از آنچه فرآهم آوردند وخدا هدايت نكند گروه كافران را ( 264 )