فَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَإِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ فَاسْلُكْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْ وَلَا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ ( 27 )
پس وحى كرديم بدو كه بساز كشتى را به ديدگان ما وبه وحى ما تا گاهى كه آيد فرمان ما وبجوشد تنور پس جاى ده در آن از هر كدام دو جفت را وخاندان خويش را مگر آنكه پيشى گرفت بر أو سخن از ايشان وسخن نگوى با من در آنان كه ستم كردند كه ايشانند غرقشدگان ( 27 )