الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ ( 40 )
آنان كه برون رانده شدند از خانه‌هاى خود به ناحقّ جز آنكه مىگفتند پروردگار ما خدا است واگر نبود دورساختن خدا مردم را گروهى با گروهى همانا ويران مىشدند پرستشگاه‌ها وكليساها ونمازها ومسجدهايى كه برده شود در آنها نام خدا بسيار والبتة يارى كند خدا هر كه را ياريش كند همانا خدا است تواناى عزتمند ( 40 )