وَإِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكَاحِ وَأَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 237 )
واگر طلاقشان داديد پيش از آنكه دست بدانان رسانيد حالي كه فريضه‌اى براي آنان فرض كرده باشيد ( كابينى بسته باشيد ) پس نيمى از آنچه فرض كرده‌ايد مگر آنكه ببخشند يا ببخشد آنكه به دست اوست گره زناشويى وببخشيد نزديكتر است به تقوى وفراموش نكنيد نكوكارى را ميان خود همانا خدا بدانچه مىكنيد بينا است ( 237 )