وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاءِ أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَكِنْ لَا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفًا وَلَا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي أَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ ( 235 )
ونيست باكى بر شما در آنچه بدان أشارت كردهايد به خواستگارى زنان يا نهان داشتهايد نزد خويشتن ( در دل خويش ) دانست خدا كه خواهيد سخن گفت با آنان وليكن وعده ندهيد ايشان را در خلوت ( پنهانى ) مگر آنكه بگوئيد گفتارى متعارف ونبنديد گره نكاح را ( زناشويى را ) تا برسد نامه به سررسيد خود وبدانيد كه خدا مىداند آنچه را در دلهاى شما است پس بترسيدش وبدانيد كه خدا است آمرزندهء بردبار ( 235 )