مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 )
نرسد مردم مدينه وآنان را كه پيرامون آنند از اعراب ( دشت نشينان ) كه بازمانند از رسول خدا ونه برگزينند جان خويش را بر جانش اين بدان است كه نميرسدشان تشنگى ونه رنجى ونه گرسنگى در راه خدا ونه پاى نهند در جايى كه به خشم آرد كافران را ونه نبردى با دشمنى كنند جز آنكه نوشته شود براي ايشان بدان عملي صالح همانا خدا تباه نكند پاداش نكوكاران را ( 120 )