إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ آَوَوْا وَنَصَرُوا أُولَئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَالَّذِينَ آَمَنُوا وَلَمْ يُهَاجِرُوا مَا لَكُمْ مِنْ وَلَايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهَاجِرُوا وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 72 )
همانا آنان كه ايمان آوردند ومهاجرت كردند ( از وطن آواره شدند ) وجهاد كردند ( كوشيدند ) با مالها وجانهاى خود در راه خدا وآنان كه پناه دادند ويارى كردند همانا گروهى از ايشانند دوستان گروهى وآنان كه ايمان آوردند ومهاجرت ننمودند ( از خانمان خود آواره نشدند ) نيست شما را از دوستى ايشان چيزى تا ترك خانمان كنند واگر يارى خواستند از شما در دين پس بر شما است يارىكردن مگر بر قومي كه ميان شما وايشان است پيمانى وخدا بدانچه مىكنيد بينا است ( 72 )