وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 160 )
وبخش كرديم آنان را دوازده سبط ( نبيره‌گان ) امّتهايى ووحى نموديم به موسى هنگامى كه آب از أو خواستند قومش كه بنواز عصاي خويش را به سنگ پس برجهيد از آن دوازده چشمه دانستند هر مردمى آبشخور خود را وسايه افكنديم بر ايشان با ابر وفرود آورديم بر ايشان مَنّ وسَلوى ( نان ومرغ بريان ) بخوريد از پاكهاى آنچه به شما روزى داديم وستم نكردند بر ما وليكن بودند خويشتن را ستمكنندگان ( 160 )