وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقَاتِنَا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَإِيَّايَ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاءُ مِنَّا إِنْ هِيَ إِلَّا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاءُ وَتَهْدِي مَنْ تَشَاءُ أَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ ( 155 )
وبرگزيد موسى قومش را هفتاد مرد براي وعده‌گاه ما وهنگامى كه بگرفتشان لرزش گفت پروردگارا اگر مىخواستى نابود مىكردى ايشان را ومرا از پيش آيا ما را نابود كنى بدانچه بىخردان از ما كردند نيست اين جز فتنهء تو ( آزمايش تو ) گمراه كنى بدان هر كه را خواهى وهدايت كنى هر كه خواهى تويى سرپرست ما پس بيامرز ما را ورحم كن بر ما وتويى بهترين آمرزندگان ( 155 )