و از دوران على بن الحسين ، چنان كه خداى تبارك و تعالى فرمايد جارى گشت : « خويشاوندان در كتاب خدا به يكديگر سزاوارترند - 75 - انفال و 6 - أحزاب - » پس از دوران على بن الحسين عليه السلام امامت جز در ميان فرزندان و فرزندان آنها نباشد ( يعنى پشت به پشت از پدر بپسر رسد ) .
شرح
- علامه مجلسى ( ره ) گويد : اين آيه شريفه در دو مورد از قرآن ذكر شده است : 1 - آيه 75 سوره انفال 2 - آيه 6 سوره أحزاب و گويا در اينجا مقصود همان آيه سوره أحزابست و آن چنين است
النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ
پيغمبر بمؤمنان از خودشان سزاوارتر است و همسران او مادران مؤمنانند و خويشاوندان در كتاب خدا بهمديگر از مؤمنان و مهاجران سزاوارترند » و اين آيه دو وجه دارد : 1 - آنكه
« مِنَ الْمُؤْمِنِينَ »
بيان
« أُولُوا الْأَرْحامِ »
باشد ، بنا بر اين معنى آيه اينست كه :
خويشان نزديك از خويشان دور سزاوارترند ، چنانچه در مقام ارث تا زمانى كه اولاد و پدر و مادر باشند ببرادر و خواهر ارث نمىدهند 2 - اينكه
« مِنَ الْمُؤْمِنِينَ »
صله
« أُولُوا الْأَرْحامِ »
باشد ، پس معنى آيه اينست كه خويشاوندان از بيگانگان سزاوارترند و ظاهر اينست كه همين معنى در اينجا مقصود است ، زيرا در صدر آيه حق پيغمبر و همسرانش ذكر شده و مناسب اينست كه سپس حق خويشاوندان و نزديكانش ذكر شود و آنها را بر بيگانگان مقدم دارد .
2 -
يونس بن يعقوب گويد : شنيدم امام صادق عليه السلام مىفرمود : خدا ابا و امتناع فرموده از اينكه امامت را بعد از حسن و حسين عليهما السلام براى دو برادر قرار دهد .
3 -
ابن بزيع از امام رضا عليه السلام سؤال كرد : آيا امامت بعمو و دائى ( امام سابق ) ميرسد ؟ فرمود : نه گويد : عرضكردم . به برادر ؟ فرمود : نه ، عرضكردم : پس به كى ميرسد ؟ فرمود : بپسر من - و در آن روز امام رضا عليه السلام پسرى نداشت .
4 -
امام صادق عليه السلام فرمود : بعد از امام حسن و امام حسين ، امامت در دو برادر جمع نشود ،