الف ) ترجمان قرآن به اين معنى است كه امام زمان ( عليه السلام ) قرآن را به زبانهاى مردم برايشان ترجمه و تفسير مى كنند . آنان كه خود عربى را مى دانند ، باز نياز به تفسير امام ( عليه السلام ) دارند كه ترجمه هم ناميده مىشود . و آنان كه عربى نمى دانند ، هم نياز به ترجمه دارند و هم نياز به تفسير آن . ابن منظور مى گويد : ترجمان ، هم با فتحه و هم با ضمه خوانده مىشود و او كسى است كه كلام را ترجمه مىكند ، يعنى از يك زبانى به زبان ديگر منتقل مىكند ؛ و جمع آن تراجم است . ( 1 ) حجيت قرآن كامل نمى شود مگر با مفسّرى رسمى كه عهده دار آن باشد . چرا كه قرآن داراى محكم و متشابه ، عام وخاص ، ناسخ و منسوخ و . . . است . به همين دليل است كه در روايات وارد شده كه قرآن را فقط كسى مى فهمد كه مورد خطاب قرآن باشد و مورد خطاب قرآن همانا اهل بيت ( عليهم السلام ) هستند ، پس ايشان ، قرآن را به بهترين نحو مى فهمند و به بهترين وجه تلاوت مى كنند .