باب سى و پنجم در توكّل به خداوند
( توكّل عبارتست از اعتماد كردن و مطمئن بودن دل بنده در جميع امور خود به خدا ، و اين صفت در مؤمنين يافت مىشود بلكه بمقتضاى آيات قرآنيه از جمله واجبات بر مؤمنين و مؤمنات است چنان كه ) خداوند ميفرمايد :
وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
« 1 » اگر ايمان به خدا داريد بايد به او توكل كنيد .
و ميفرمايد :
وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ
« 2 » و بايد بر خدا توكل كنند توكّلكنندگان .
و ميفرمايد :
وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ
« 3 » هر كه توكل بر خدا كند خداوند كفايت فرمايد زندگى او را .
و ميفرمايد :
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ
« 4 » بدرستى كه خداوند بسيار دوست ميدارد متوكلين را .
و توكل بزرگترين مقامست اگر كسى دارا باشد ، زيرا كسى كه خداوند كفايت امور او كند و او را دوست بدارد و مراعات حالش نمايد بتحقيق فائز گرديده بمقام ارجمندى .
و خداوند سرزنش فرموده كسانى را كه توجه به غير او داشته باشند چنان كه ميفرمايد :
أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ
« 5 » آيا خداوند كفايت امور
هامش
( 1 ) . 23 - المائده
( 2 ) . 12 - ابراهيم
( 3 ) . 3 - الطلاق
( 4 ) . 159 - آل عمران
( 5 ) . 36 - الزمر