باب اول
در اين باب آياتى را ذكر مىكنيم كه شامل اهتمام فرشتگان گرامى به محاسبه نفس و حفظ اعمال است .
خداى بزرگ فرموده است :
وَ إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ كِراماً كاتِبِينَ يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ
( انفطار - 10 ) بدرستى كه بر شما نگهبانانى است كه نويسندگان گرامى هستند مىدانند آنچه را كه مىكنيد .
و نيز فرموده است
إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيانِ عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ قَعِيدٌ ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
( ق - 17 - 18 ) هنگامى كه آن دو فراگيرنده بر راست و چپ نشسته فراگيرند ، هيچ سخنى بر دهن نگذرد مگر نزد او نگهبانى است آماده .
إِنَّا كُنَّا نَسْتَنْسِخُ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
( جاثيه - 29 ) همانا ما آنچه را شما انجام مىداديد و عمل مىكرديد ما مىنوشتيم « 1 » .
پس خوددارى از ارتكاب جرائم و گناهان واجب ، و پاك ساختن كارنامه اعمال كه به دست فرشتگان گرامى است احتياطى لازم است .
هامش
( 1 ) سيد بن طاوس به آيات كمى استناد كرده كه ما اين نقيصه را در فصولى كه خود در پايان كتاب افزودهايم جبران نمودهايم .