علمزدگى مبتلا شده و به جاى اينكه او علم را وسيله قرار دهد هدف قرار داده و لذا خدا را فراموش نموده و وقتى از اين خواب گران بيدار خواهد شد كه سودى نخواهد داشت و به آنها خواهند گفت
وَ لكِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ لا يَعْلَمُ كَثِيراً مِمَّا تَعْمَلُونَ وَ ذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ أَرْداكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ
« 1 »
آيا مراقب همان شاهد است ؟
خداوند در آيه 5 سوره طارق مىفرمايد
إِنْ كُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَيْها حافِظٌ
( هيچ نفسى نيست مگر بر آن نگهبانى است ) در اينجا حافظ نگهبان كه به صورت مفرد استعمال شده و نكره ولى در آيه 10 سوره انفطار فرموده
وَ إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ
( همانا بر شما نگهبانانى گمارده شده ) پس از نكره بودن كلمه « حافظ » در آيه 5 سوره طارق و جمع بودن آن ( حافظين ) در آيه 10 سوره انفطار فهميده مىشود نگهبانان انسان به يك يا دو فرد منحصر نمىشود و نكته مهم اين است كه در اين آيات كه ضبط اعمال و نوشتن كردار و گفتار انسانها را گوشزد مىفرمايد اشاره به نام « ملك » و فرشته نشده بلكه لغات
هامش
( 1 ) بر خلاف عدهاى كه بىخدايى را برگزيده و يا او را فراموش نموده مىگويند به دور زمين يا كره ماه هم كه رفتيم يا رفتهاند ، خدا يا فرشتهاى را نديدهاند . گروهى معتقد و مؤمن به وجود آفريننده و حافظ اعمال در روز جزا خواهند گفت :إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلاقٍ حِسابِيَهْ. ( حاقه - 20 ) من ملاقات اين روز حساب را اعتقاد داشتم . به همين جهت اين چنين كس در عيش و زندگى خوش خواهد بود . (فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ)