آنچه ميان امير المؤمنين على و كسانى كه با او بيعت و سپس مخالفت كردند ، گذشت و آنچه ميان ام المؤمنين ام سلمه و ام المؤمنين عايشه پيش آمد
( 2 ) طلحه و زبير پس از بيعت سخنانى گفتند كه به على رسيد و چون آن دو را خواست منكر شدند . على نسبت به آن دو هيچ شتابزدگى نفرمود ، و چون آن دو از او اجازهء رفتن به مكه خواستند ، آنان را از آن كار بازنداشت ، هر چند در كارشان مراقبت مىفرمود ولى هرگز تا پرده از كار بر كنار نمىشد ، كسى را به تهمت نمىگرفت . چون آن دو آهنگ مكه كردند و بيرون رفتند ، هيچ كس را نمىديدند مگر اينكه به او مىگفتند ما با على بيعت نكردهايم مگر به زور و او را بر ما اطاعتى نيست . چون اين خبر به اطلاع على بن ابى طالب كه خدايش از او خشنود باد رسيد ، اين آيه را تلاوت كرد : إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ « 1 » - همانا آنان كه با تو بيعت مىكنند جز اين نيست كه با خدا بيعت مىكنند دست خدا فراز دستهاى ايشان است و آن كس كه پيمان شكند همانا جز اين نيست كه بر خود پيمان شكند . ( 3 ) سپس فرمود : آنان قصد عمره ندارند ، با دو چهرهء تبهكارانه پيش من آمدند و اينك با دو چهرهء فريبساز و پيمانگسل بيرون رفتند . به خدا سوگند پس از اين با آن دو روياروى نمىشوم مگر در لشكرى گران و درشتخوى و آن دو خويشتن را به كشتن خواهند داد . مىبينيد كه كار آن دو بر على پوشيده نبود و چه راى درستى دربارهء آنان داشت و در آزاد گذاشتن آن دو به حق رفتار فرمود تا آنكه خودشان پرده از كار خود برداشتند و انديشهء درونى خود را در قبال حق آشكار ساختند . ( 4 ) اما درباره عايشه خودتان از توبه و بازگشت او از عقيدهاش آگاهيد « 2 » و خداوند متعال او