كه دستور داده شده به كار مىبرند ، وانفاق وبخشش خود را متوجّه مستحقّان مىسازند وآن عبارت است از شرف وبزرگوارى ونيكنامى در دنيا ، ورسيدن به درجات عالي ثوابهاى آخرت كه به دارندگان فضيلتهاى نفساني وعده داده شده است ، اين كه واژه فوز را كه به معناى دست يافتن است به صورت نكره به كار برده براي اين است كه نكرده بودن آن مفيد معناى مطلق دست يافتن است قطع نظر از اين كه چه كسى آن را به دست آورده باشد واين معنا اگر چه در حالت معرفه بودن ، نيز از آن فهميده مىشود ، ليكن در صورت أخير معنايى كه از آن استفاده مىشود مشترك ميان معناى مذكور ومعهود ذهني است ودر نتيجة توهّم خواهد شد كه اين فوز وكاميابى منحصر ومحدود خواهد بود ، از اين رو حالت نكره بودن آن فصيحتر وبليغتر است .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — Page 337
Contributors: ابن ميثم البحراني
P.337