تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 570

مساهمون:

ص٥٧٠

( 1011 ) 11 - از سخنان آن حضرت خطاب به پسرش محمد بن حنفيه هنگامى كه در جنگ جمل پرچم را به أو داد ايراد فرمود

تَزُولُ الْجِبَالُ وَلَا تَزُلْ - عَضَّ عَلَى نَاجِذِكَ أَعِرِ اللَّهَ جُمْجُمَتَكَ - تِدْ فِي الْأَرْضِ قَدَمَكَ - ارْمِ بِبَصَرِكَ أَقْصَى الْقَوْمِ وَغُضَّ بَصَرَكَ - وَاعْلَمْ أَنَّ النَّصْرَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ ( 3667 - 3638 )

[ لغت ]

( ناجذ ) : دندانهاى بين أنياب وكرسي ، بنا به قول جوهري دندانهاى بعد از كرسي است به قول ديگر همهء دندانهاى كرسي نواجذ است .

[ ترجمه ]

« اگر كوهها از جا كنده شود تو از جايت تكان نخور ، دندانهايت را بهم بفشار وكاسهء سرت را به خدا بسپار ، قدمهايت را بر زمين بكوب ، آخر سپاه را چشم‌انداز خودساز وچشمت را نيم‌باز قرار ده ، وبدان كه پيروزى از جانب خداوند سبحان است . »

[ شرح ]

( 3642 - 3624 ) در اين بخش ، امام ( ع ) به چگونگى جنگ وپيكار اشاره كرده وفرزندش را از اضطراب وعقب‌نشينى نهى كرده وتأكيد مىكند كه اگر كوهها از جا كنده شوند تو از جايت تكان نخور .