( 1008 ) 8 - از سخنان آن حضرت است
يَزْعُمُ أَنَّهُ قَدْ بَايَعَ بِيَدِهِ وَلَمْ يُبَايِعْ بِقَلْبِهِ - فَقَدْ أَقَرَّ بِالْبَيْعَةِ وَادَّعَى الْوَلِيجَةَ - فَلْيَأْتِ عَلَيْهَا بِأَمْرٍ يُعْرَفُ - وَإِلَّا فَلْيَدْخُلْ فِيمَا خَرَجَ مِنْهُ ( 3536 - 3512 ) مقصود امام ( ع ) از اين كلام ، زبير است كه در وقت مقتضى بيان فرموده
[ لغت ]
( وليجة ) : نيّتى است كه در كار دخالت دارد
[ ترجمه ]
« گمان زبير اين است كه با دستش بيعت كرده نه با قلبش ، به هر حال به بيعت اقرار كرده ولى ادّعاى خلاف آن را دارد كه بايد آن را با دليل روشن ثابت كند ، در غير اين صورت محكوم به بيعت وأطاعت است » .
[ شرح ] ( 3536 - 3494 )
اين كلام امام ( ع ) به صورت مناظرهء آن حضرت با زبير است وشامل دليلي است كه بر عليه ادّعاى زبير اقامه شده كه هم دليل أو را باطل مىكند وهم بدان پاسخ مىدهد . توضيح دليل حضرت اين است : هنگامى كه زبير بيعت آن حضرت را شكست وبراي جنگ با آن حضرت آماده شد ، امام ( ع ) به لزوم