مكتوب
104 « 1 »
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم
مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الأمير الإخوان الإلهيّين سلام اللَّه عليكم و رحمة اللَّه و بركاته .
فناى در حق
امّا بعد ؛ در نهاد آدمى اين هست كه البته در چيزى فانى و مستهلك گردد چنانچه جنبش او به حكم آن چيز باشد نه به حكم خويش . بعضى آدميان ، فانى در رسوماند كه ابناء دنيا به وحىِ شياطين آنها را اعتبار كردهاند ؛ آنچه مقتضى آن رسوم است كنند و ايشان را از ناحيه خود هيچ عمل و جنبش نباشد . و بعضى آدميان فانىاند در نواميس الهى كه انبياء به وحى خداى عزّوجلّ مقرر فرمودهاند .
مُجْمَلِ قول آن كه عبوديت ، ذاتى آدمى است و بندگى ، هلاك در غير اقتضا كند . بعضى عباداللَّهاند و فانى در او و بعضى عبيد طاغوتند و مستهلك در او . و امّا عاقبت فريقين يكسان نباشد ، براى آن كه خداى عزّوجلّ حق است و حق قرار گيرد و طاغوت باطل است و باطل آخر ناچيز شود . پس متمسّكان به حق ، حلاوت بقاء خواهند چشيد و متمسّكان به باطل مرارت فنا خواهند كشيد .
« لا يَسْتَوِي أَصْحابُ النَّارِ وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفائِزُونَ » .
« 2 »
هامش
( 1 ) . اين مكتوب در « م » نيست .
( 2 ) . هرگز دوزخيان و بهشتيان يكسان نيستند ؛ اصحاب بهشت رستگار و پيروزند . سورهء حشر ، آيهء 20 .