مكتوب
56
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم
مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الإخوان التائبين .
شيرينى ذكر خدا
امّا بعد ؛ آدميان را يكيك مىبينم كه مىميرند . هريك از ما چه آمِن است و چه داند كه عنقريب اين قصّه او را به سر نيامده ؟ اين انديشه مرا سخت مشغول مىدارد . خواهم كه جز آبادان كردنِ آن جهان كارى نكنم و نكنيم و سررشتهء آبادان كردن آن جهان دوام ذكر خداست عزّوجلّ .
و هيچ مىافتد شما را جماعت اخوان كه هر دو كس روى در هم كنيد و ساعتى در گوشهاى بنشينيد و از خداى عزّوجلّ و آخرت سخن گوييد ؟ و اگر سه كس باشند همين سبيل ؟ چه افتاده شما را كه احاديث دنيا مىكنيد و كلمات شتّى مىگوييد ؟ آيا حلاوت ذكر به جان شما نمىرسد و مغز استخوان شما از آن خبردار نمىشود كه ذكر خداى چه لذيذ است ! كه نه وجود آدمى عقل و دل است ، طبع و هوا ظاهر وجود اوست . هر لذّت كه عقل و دل با آن آرام نگيرد و مسلّم ندارد آن لذّتى گرامند نباشد . و عقل و دل جز به ذكر خداى عزّوجلّ آرام نگيرد و جز آن را مسلّم ندارد .
« أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ » .
« 1 » دريغا ! كه اين طوبى سايه بر دل شما افكند تا بدانيد كه آنچه شما به آن مىآساييد از امور جهان ظلِّ
هامش
( 1 ) . آگاه باشيد ! تنها با ياد خدا دلها آرامش مىيابد . آنها كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجامدادند ، پاكيزهترين ( زندگى ) نصيبشان است ؛ و بهترين سرانجامها . سورهء رعد ، آيهء 28 و 29 .